توي سرزمين هاي دور يه نفر بود كه يك عالمه دوست و رفيق داشت ولي خب بازم تنهاترين آدم اون سرزمين بود . هيچ كس هم نمي دونست اون تنها ترين آدم اون سرزمينه . اين قهرمان داستان ما سال ها پيش عاشق شده بود . خودشم نمي دونه دقيقا ِكي عاشق شده ، اونقدر از عاشق شدن خوشش اومده بود كه كم كم از يادش رفت عاشق كي يا چي شده بود . ولي هنوز عاشقه . انگار عشق رو فقط براي عشق مي خواد . درست كه نگاهش كني مي بيني كه اصلا اون عاشق ِ عشق شده . اون سال ها پيش به خودش قول داد كه كسي رو ناراحت نكنه ولي الان خودش از دست همه ناراحته و اين داره ديوونش مي كنه . آخه اون دلش نمي خواست از دست كسي دلگير بشه ولي الان خيلي دلگيره ، چون دوست نداره كسي بفهمه كه اون ناراحته . وقتايي كه تحملش تموم مي شه تنهايي مي ره يه جاي دور ، مي شينه كه گريه كنه ، شايدم فرياد بزنه ، شايدم وقتي تنها مي شه هيچ كاري نمي كنه آخه هميشه تنهاي تنها مي ره اونجا . هيچ كسي تا حالا نديده اون كجا مي ره و چي كار مي كنه . خيلي وقت ها كسي نمي دونه اون كِي رفت و كِي اومد . اون الان رفته ، خيلي وقته كه رفته ، سال هاست كه رفته ، به هيچ كسي نگفت كه مي خواد بره ولي همه مي دونن كه ديگه بر نمي گرده . اون الان تنها ترين آدم دنياست ، شايد عاشقترين هم باشه . خدا كنه خوشبخت ترين هم باشه .
پ . ن : یه تبریک ویژه به خاله فرشیده عزیز . امیدوارم در تمامی مراحل زندگیتون موفق باشید .
|+| نوشته شده توسط
مسعود در یکشنبه هفتم مهر 1387
|
آدم ها چه شکلی هستن ؟ آدم ها قیافه هاشون رو از کجا آوردن ؟ آدم ها از چی درست شدن ؟ من فکر می کنم آدم ها وقتی به دنیا میان هیچ چیزی ندارن . نه قیافه دارن نه قد و قواره . شکل هیچ چیز و هیچ کس هم نیستن . اما بعد هر آدمی کم کم ، ذره ذره و تکه تکه خودشو می سازه . به نظر من همه آدم ها نقاش هستن و خودشون رو نقاشی می کنن . بعضی از اونا خودشونو بارها و بارها می کشن و پاک می کنن تا بهترین تصویر رو از خودشون بکشن . بعضی ها هم بی حوصله و با عجله و بی دقت نقاشی می کشن و تصویرشون قناس می شه !!! به دل ها نمی شینن ، دنیا اونا رو قاب نمی گیره . اونوقت مدام گله می کنن از دستی که اون ها رو کشیده ، ولی یادشون می ره که نقاشی خودشون بد بوده . هر آدمی شکل چیزهایی هست که می خواد . شکل چیزهایی که دوست داره . شکل چیزهایی که می سازه و می کاره و بر می داره . هر آدمی شبیه زحمتاش هست . شبیه تلاش ها و سعی هاش ، حتی اگه کوچیک . هر آدمی شکل آرزوهاشه . شکل خواب هایی که می بینه . شکل دعاهاش . دعاهایی که فقط خدا می دونه چه شکلیه . دفتر نقاشیت رو بردار . خودتو نقاشی کن . اگه بد شد ، پاکش کن و دوباره نقاشی کن . خدا نقاشیت رو دوست داره اگه برای کشیدنش زحمت بکشی ...
|+| نوشته شده توسط
مسعود در چهارشنبه سوم مهر 1387
|
